smok
logo


Buddyzm w Birmie

Buddyzm w Birmie

Myanmar lub Birma, jest jednym z głównych krajów buddyzmu Theravada. W ostatnich latach Myanmar został szczególnie uhonorowany jako gospodarz szóstej buddyjskiej Rady , która odbyła się w Yangon (Rangun) między 1954 i 1956 rokiem

Najwcześniejsze kontakty z buddyzmem Myanmar i jego Ludów .

 

W najwcześniejszej historii Birmy odnotowano cztery największe etniczne grupy które wywarły ogromny wpływ na rozwój tego kraju : Moon, Pyu, Myanmar i Shan. Niepewność otacza pochodzenie Moon , ale jest pewne , że, co najmniej lingwistycznie są spokrewnieni z ,Khmerami.

Wiemy, że osiedlili się na południu Myanmar i Tajlandii kiedy Khmerowie uczynił z północnej Tajlandii, Laosu i Kambodży swój dom. Te dwa ludy były prawdopodobnie pierwszymi które przybyły do tego regionu, oprócz indyjskich kupców, którzy zakładali handlowe kolonie wzdłuż wybrzeża. Moon z ich odmiennym językiem i kulturą walczyły od wieków z Myanmar. Dzisiaj ich wpływ i język jest ograniczony tylko do odległych obszarów południa.

Pyu, podobnie jak Myanmar, jest ludem pochodzenia Tybeto-Birmańskiego posiadającym odmienną kulturą i język. Osiedlili się głównie na terenie wokół Prome na długo zanim Myanmar przybyli z północy na równiny Myanmar Ich język był blisko związany z językiem Myanmar i później został wchłonięty przez nich . Język Pyu był w użyciu do końca czternastego wieku, kiedy zaczął stopniowo zanikać .

Lud Myanmar zaczął kolonizować równiny Myanmar w połowie pierwszego tysiąclecia p.n.e. . Pochodzący z z górzystych północnych regionów doskonale odnaleźli się na centralnych azjatyckich równinach. Po ludach Myanmar, przybyli Shan ,w końcu zdobywając cały region Myanmar i Tajlandii. Dzisiejsi Tajowie pochodzą od plemion Shan . Współczesny północno-wschodni region Myanmar nadal jest zamieszkany głownie przez lud Shan .

W szóstym wieku p.n.e. obszary znane dzisiaj jako Myanmar, Tajlandia, Laos i Kambodża były raczej słabo zaludnione. Jedyne znane miasta z tamtego okresu zbudowali kupcy przybyli z wschodniego wybrzeża Indii ,tworzący kolonie wzdłuż wybrzeża Zatoki Martaban . Te przybrzeżne obszary Myanmar i Tajlandii były również zamieszkiwane przez Moon

W czasie gdy Khmerowie kontrolowali całkowicie Laos, Kambodżę i północną Tajlandię, Górny Myanmar pozostawał poza ich wypływami . Być może z tej przyczyny obszar ten zasiedlały plemiona ludu Myanmar . Ponieważ ci wcześni osadnicy nie używali trwałych materiałów dla tworzonych konstrukcji, nasza znajomość ich cywilizacji pozostaje zagadką . Ich sposób życia na pewno był bardzo prosty ,taki jaki pozostał na dzisiejszych wiejskich obszarach . Ich osady składały się z drewnianych chat których dachy kryto specjalnie preparowanymi liśćmi . Możemy założyć, że ci wcześni osadnicy nie byli zorganizowani w większą społeczność niż wspólnota kilku wsi . Nie posiadali również pisanego języka. Ich religia musiała być formą uwielbienia natury i animizmu, nadal odnajdywaną do dzisiaj u wielu plemion zamieszkujących odległe od miast obszary Myanmar .

W tamtym czasie jedynymi miejscami o wysoce rozwiniętej cywilizacji były wspólnoty indyjskiego pochodzenia, które tworzyły osady handlowe wzdłuż całego wybrzeża zatoki Bengalskiej ,aż do Borneo. W Myanmar, ich głównymi miastami były Thaton (Suddhammapura http://www.kaowaoaudio.org/Thaton.html ), Pegu (Ussa), Yangon (Ukkala,)i Mrauk-U (Dhannavati) . Ci osadnicy migrowali głownie z północno-wschodniego wybrzeżu indyjskiego subkontynentu, oraz z Deccan na południowym wschodzie.

Migrując do tych obszarów przynieśli własną kulturę i religię . Początkowo kontakt między hinduskimi kupcami i ludem Moon musiały być bardzo ograniczone. Z czasem jednak indyjskie osady, ich kultura i tradycje, zostały wchłonięte przez Mon i zasymilowały się całkowicie nawzajem . Historia kudu Moon potwierdza teorię , że to indyjscy imigranci stworzyli pierwsze wspólnoty w tym regionie jednak w końcu zostali wchłonięci przez rozwijająca się cywilizację Moon.

W tamtym czasie bardzo ważnym miastem założonym przez indyjskich kupców było Pyu w regionie, zwanym Prome , gdzie później rozkwitła wspaniała cywilizacja . Część migracji z Indii nastąpiła również do regionu Tagaung i Mogok w Górnym Myanmar . Migranci pochodzili z Assam i później z Manipur . Jednak "interior" Birmy nie był zasiedlany , na co oczywiście miał duży wpływ charakter migracji . Dla kupców był to obszar dużo mniej atrakcyjny niż przybrzeżne regiony z łatwym dostępem do drogi morskiej.

Tradycja Myanmar mówi, że Tagaung został założony przez Abhiraja, księcia Sakyans (z plemienia Buddy), które migrowało do Górnego Myanmaru z Nepalu w dziewiątym wieku p.n.e. . Miasto około 600 roku p.n.e. zostało zdobyte przez Chińczyków , a uciekający z miasta uchodźcy założyli na południu Birmy Pagan i Prome. Wielu historyków skłania się do teorii , Myanmarscy , Sakyans byli Mongołami ,a nie ludem Indoaryjskim , co stawiałoby hipotezę że członkowie klanu plemienia Buddy wywodzą się z mongolskich szczepów.

Źródłem informacji o Pierwszych Kontaktach z Naukami Buddy jest Sasanavamsa,kronika napisana w języku Pali przez bhikkhu . Ponieważ Sasanavamsa jest stosunkowo niedawną kompilacją, wiele wydarzeń w niej wspomnianych może zostać poddane w wątpliwość Wiele tych zapisów jest oparte na ustnej tradycji , stąd trudno je zweryfikować wprost na naukowych dowodach. Jest wiele przykładów w historii Południowo-wschodnich azjatyckich plemion, gdzie tradycja ,rozwój cywilizacji , wierzenia w bogów , historia klanów i rodów królewskich łączy się w jedną historię narodu Ten fakt wyjaśniłby przekazywanie w ustnej tradycji wizyty Buddy w Thaton i Shwesettaw , zarówno w śród Moon jak i Arakan . Przekaz mówi że Budda odwiedził ich króla i zostawił swój żywy obraz . Nowoczesna historiografia będzie oczywiście zaprzeczać tej historii , uważając że jest to wymysł mający swoje korzenie w narodowej dumie, ponieważ Myanmar nie osiedlili się jeszcze na tych terenach , w czasie gdy żył Budda , jednak wiele wskazuje ,że przekaz ten pochodzi od ich indyjskich poprzedników który ludy Myanmar i Arakan przyjęły do swej tradycji Sasanavamsa wspomina kilka wizyt Buddy w Myanmar w tym najważniejsze wydarzenie: sprowadzenie reliktów włosów Buddy do Ukkala (Yangon) wkrótce po oświeceniu Buddy, przez dwóch kupców z Ukkala Tapussa i Bhallika  . .

Relikwie Buddy - Pagoda Shwedagon

Tapussa i Bhallika, dwaj kupcy z Ukkala podróżowali przez region Uruvela. Ich bóg opiekun rodzinny zawiódł ich do Buddy. Budda właśnie przebudził się po siedmiu tygodniach medytacji i usiadł pod drzewem odczuwając potrzebę jedzenia. Tapussa i Bhallika zaoferowali Buddzie ciastka ryżowe i miód. W zamian przyjęli od Buddy dwa schronienia, schronienie w Buddzie i schronienie w Dhamma ( Sangha, trzecie schronienie, nie istniało jeszcze).

Na odejściu poprosili Buddę o przedmiot, do którego mogliby się modlić.Wtedy Budda dał im osiem włosów z własnej głowy. Gdy kupcy wrócili do domu z podróży, umieścili włosy w relikwiarzu, którym jest teraz Pagoda Shwedagon w Yangon. W Myanmar wierzy się, że wzgórze, na którym zbudowano Pagodę Shwedagon nie było przypadkowym wyborem Tapussa i Bhallika.Wzgórze było miejscem gdzie trzej Buddowie poprzedzający w obecnym światowym cyklu Buddę Gotama sami złożyli swoje relikwie. Na wzgórzu Theinguttara Budda Kakusandha zostawił swoją laskę, Budda Konagamana swoją łzę ( mówi się też ,że filtr na wodę) Budda Kassapa część szaty. Z tych powodów Budda poprosił Tapussa i Bhallika, aby umieścić relikwiarz z jego włosami w tym miejscu . Tapussa i Bhallika długo szukali tego wzgórza, na którym miało rosnąć drzewo którego konary ,ani korzenie nie stykały się z ziemią . W końcu, oni znaleźli dokładne takie miejsce nie daleko swojego domu . Wizyty Buddy do Regionu W ustnej tradycji Myanmar mówi się o czterech wizytach Buddy . Ślad tych wizyt odnajdujemy dzisiaj w miejscach pielgrzymek Wizyta w Centralnym Myanmar Według Sasanavamsa Aparanta znajdowało się na zachodnim brzegu rzeki Irrawaddy na wysokości, Magwe. Sasanavamsa mówi bardzo mało o zdarzeniach, jakie miały miejsce podczas tej wizyty. Powodem tego może być szersze jej opisanie w Tipitaka i komentarzach. Punna, kupiec z Sunaparanta, przybył do Savatthi w interesach i tam usłyszał rozmowę o Buddzie. Gdy poznał nauki Buddy został wyświęcony, jako bhikkhu. Kiedyś, poprosił Buddę, aby dał mu krótką lekcję gdyż zamierzał wrócić, do Sunaparanta i tam na miejscu dostąpić oświecenia. Budda ostrzegł go, że ludzie z Sunaparanta są dzicy i gwałtowni, ale Punna odpowiedział, że nie pozwoli zwyciężyć gniewu nawet, jeśli postanowią go zabić. Budda pouczył go, czego powinien unikać, aby nie zostać zwabionym przez to, co jest jedynie ułudą.Punna wrócił, do Sunaparanta swojego kraju i osiągnął Oświecenie. On pozyskał wielu uczniów i zbudował klasztor z czerwonego sandałowca na cześć Buddy ( według kronik Myanmaru Budda przepowiedział, że tam gdzie stoi czerwony klasztor z drewna sandałowego, w przyszłości wielki król Alaungsithu z Pagan zbuduje świątynie). Punna wysłał kwiaty jako zaproszenie dla Buddy i Budda przybył w towarzystwie pięciuset arahats, Spędził noc w klasztorze i odszedł przed świtem. Sakka, król trzydziestu trzech devas żyjących w Tavatimsa, dostarczył pięćset palanikin dla bhikkhu towarzyszących Buddzie w podróży do Sunaparanta.Taka liczba uczniów zwykle towarzyszyła Buddzie, gdy wyruszał w Podróż. Tym razem jednak tylko 499 z palanikin zostało użytych. Jeden z nich pozostał pusty z przeznaczeniem dla ascety Saccabandha, który żył na górze Saccabandha w centralnym Myanmar. Budda przepowiedział, że dołączy on do jego 499 bhikkhus. Po drodze do Sunaparanta, Budda zatrzymał żeby, aby nauczać ascetę, Saccabandha. Kiedy Saccabanda osiągnął oświecenie dołączył do Buddy i tym samym uzupełnił sumę 500 bhikkhus. W czasie powrotnej podróży, Budda zatrzymał nad rzeką Nammada nieopodal góry Saccabandha. Tutaj, Błogosławiony został zaproszony przez króla Naga, Nammada, aby wygłosił kazanie do Naga i przyjął od nich jedzenie. Tradycja Myanmar wspomina, że Budda zostawił odcisk stopy blisko tej rzeki Przepowiedział, że odcisk ten będzie trwał tak długo jak długo będzie trwała jego Sasana ( 5000 lat). Inny odcisk stopy Buddy został zostawiony na skale góry Saccabandha. Te odciski stopy, są widoczne do dzisiaj o otoczone były czcią przez wieki przez zarówno przez ludy Mon i Pyu oraz wszystkich królów Myanmar, stając się najświętszymi miejscami pielgrzymki w Birmie. W piętnasty wieku, po zdziesiątkowaniu ludności Myanmar przez tajskie kampanie wojenne, znajomość tych miejsc uległa zapomnieniu. Dopiero w roku 1638, Król Thalun wysłał uczonego bhikkhus do tego regionu i ten rozpoznał odciski stopy Buddy. Od tego czasu Shwesettaw, miejsce, gdzie widnieją odciski stopy Buddy, na nowo stało się ważnym miejscem pielgrzymek. W sezonie letnim tysiące pobożnych buddystów podróżuje tam, by oddać cześć temu świadectwu obecności Buddy. Wizyta w Arakan W Dhannavati, ściany świątyni Mahamuni na wzgórzu Sirigutta widoczne są częściowo do dzisiaj. W tej świątyni przez dwa tysiąclecia, stał żywy wizerunek Buddy Mahamuni. Candrasuriya, król Dhannavati, na wieść o tym, że Budda osiągnął oświnienie w Indiach, zapragnął udać się do niego, aby nauczyć się Dhamma. Budda, świadomy jego zamiaru, rzekł do Anandy: " Król będzie musiał przejść przez lasy niebezpieczne dla podróżnych; szerokie rzeki powstrzymujące jego podróż; musi przebyć przez morze pełne potworów. To będzie czyn dobroczynności, jeżeli pójdziemy do niego, żeby on mógł złożyć hołd bez ryzykowania życia. " Budda udał się do Arkan i został przyjęty z wielką czcią przez Króla Candrasuriya i jego ludzi. Budda nauczył tam przez siedem dni, a królowi wskazał zasady, jakimi winien kierować się władca względem państwa i jego ludu. Po tygodniu, gdy zbliżał się koniec wizyty Buddy, król poprosił go, aby zostawił swój wizerunek. Budda zgodził się i Sakka król bogów stworzył posąg na jego wzór i podobieństwo, w który Budda chwilę potem tchnął życie mówiąc „ Przejdę do Nibbana w 84 roku mojego życia, ale nauka moja będzie trwać pięć tysiąc lat. „ Obraz Mahamuni pozostał świątyni, do 1784 kiedy Król Bodawpaya zdobył Arakan i przetransportował posąg do Mandalay. Tam umieścił go w specjalnie zbudowanej świątyni otaczając go czcią i należnym szacunkiem. Misjonarze Trzeciej Rady Buddyjskiej Trzeci Rada Buddyjska została zwołana za panowania Imperatora Asoka w roku 232 p.n.e. żeby oczyścić Sangha, utrwalić ortodoksyjne nauczanie i obalić herezję. Trzecia Rada Buddyjska nie ograniczyła się jednak tylko do celu, w którym została zwołana. Z poparciem Imperatora Asoka, doświadczeni nauczyciele zostali wysłani do ościennych krajów, aby szerzyć nauki Buddy. Te misje zostały odnotowane w Mahavamsa, syngaleskiej kronice historii buddyzmu. Według Sasanavamsa, wspomniane w kronice regiony: Kasmira i Gandhara to obszar leżący na południu rzeki Indus, Mahisamandala to Andhra; Vanavasa to Prome; Aparantaka jest terenem leżącym na zachód w górnym biegu rzeki Irrawaddy; Maharattha jest Tajlandią; Yona, to kraj plemion Shan; Suvannabhumi to Thaton. Sasanavamsa wspomina pięć miejsc w Azji południowo - wschodniej, gdzie misjonarze Asoki nauczyli doktrynę Buddy. W tekście są również dwie interesujące wzmianki. Pierwsza, o tym żeby, aby wyświęcić zakonnice, muszą być obecni przy tym inne zakonnice, a druga to, Ogłoszenie Brahmajala Sutta w Thaton. Sasanavamsa idzie dalej, i opisuje sześćdziesiąt tysięcy kobiet wyświęconych w Aparanta. To potwierdza, że kobiety nie mogłyby zostać wyświęcone bez obecności innych bhikkhunis, tak jak na Sri Lance. Brahmajala, Sutta, którą mnisi Sona i Uttara wygłosili w Thaton, jest filozoficzną rozprawą Buddy, w której obalił on braminizm. Fakt, że Sona i Uttara wybrali właśnie tę, Sutta, aby przekonać mieszkańców Suvannabhumi do nauk Buddy wskazuje, że stawiali czoło społeczności o wysokiej cywilizacji z głęboko zakorzenionymi i powszechnie praktykowanym braminizmem, Społecznością tą mogli być tylko indyjski kolonizatorzy Lud Mon nie byłby zdolny do tak głębokiej analiz indyjskiej filozofii, jaka prezentuje Brahmajala Sutta. 

 Buddyzm Mon i Królestwie Pyu

Nie ma żadnego ostatecznego archeologicznego dowodu, że buddyzm był praktykowany w południowym Myanmar po misjach Trzeciej Rady, Sasanavamsa stwierdza jednak, że istniał nieprzerwany krąg nauczycieli przekazujących Dhamma z pokolenia na pokolenie. Mon W inskrypcji indyjskiego króla w Nagarjunakonda pochodzącej z trzeciego wieku n.e., wspomniana jest ziemia Cilatas, jako jeden z krajów odwiedzonych przez wysłanych przez niego grupę bhikkhus. Historycy twierdzą, że Cilatas albo Kiratas ( wspomniany przez Ptolemeusza i sanskryckiej literaturze) to teren zamieszkiwany wtedy przez lud Mon w Dolnej Birmie. Przyjmuje się, że większość tych krajów gościła wcześniej buddyjskich misjonarzy wysłanych przez buddyjskich królów, ale, ponieważ cywilizacja w tych ziemiach była stosunkowo mało rozwinięta to nauczania tak głębokie jak buddyzm prawdopodobnie zostało przekręcone przez miejscowe religie lub prawdopodobnie zupełnie zapomniane. Jest, zatem możliwe, że misje opisane w inskrypcji nie wprowadzały buddyzmu w tych krajach, ale jedynie przywracały właściwe rozumienie nauk Buddy i praktykowanie buddyzmu. Południowe Indie były bastionem buddyzmu Theravada i oczywiście pozostały w stałym kontakcie z krajami, które wcześniej przyjęły nauki Buddy, a które nie były jednak zdolne, aby zachować czystość religii. Jako już został wspomniane, pierwsze archeologiczne odkrycia cywilizacji Mon pochodzą z Dvaravati na południu Tajlandii. Rzymska lampa olejna i posąg Buddy z brązu, datowane są na pierwszy albo drugi wiek n.e.. Aby zobaczyć pełny obraz cywilizacji Mon tworzonej pod wpływem Theravady musimy wyjść poza obszar dzisiejszej Birmy. Chiński buddyjski pielgrzym, Yuan Chwang, podróżujący do Indii w około 630 n.e., opisuje pojedynczy kraj Mon rozciągający od Prome do Chenla. On nazywa ten kraj Dvaravati. Chińskie dokumenty z tamtego okresu opisują, Dvaravati jako wasala Thaton. Dlatego możemy bezpiecznie konkludować, że Mon utworzyli dość homogeniczną grupę, w której dystrybucja władzy była oczywiście nie zawsze oczywista dla osoby postronnej. Pyu Dolny Myanmar był zamieszkany przez etniczną grupę, Pyu ze stolicą w Sri Ksetra ( niedaleko dzisiejszego Prome), gdzie żyło bardzo dużo zwolenników buddyzmu Theravada. Sprawozdania chińskich podróżnych z trzeciego wieku n.e. odnoszą się do królestwa Lin - Yang, gdzie Budda był czczony ponad wszystko i gdzie żyło kilka tysięcy mnichów lub bhikkhus. Do Lin – Yang leżącego na zachód od Kambodży nie można było dotrzeć drogą morską stąd możemy wnioskować, że chińscy podróżnicy musieli pisać starożytnym królestwie Prome. To wszystko znajduje potwierdzenie w archeologicznych odkryciach, że około pierwszego wieku n.e. buddyjskie teksty w języku Pali, zawierające teksty, Abhidhamma, były studiowane przez Pyu. Najwcześniejszą wysoce rozwiniętą miejska osadą Pyu było, Beikthano, niedaleko Prome. Jednakże, jego znaczenie zmniejszyło się w szóstym wieku n.e., kiedy Sri Ksetra stało się centrum cywilizacji, Pyu. Główny klasztor z IV w.n.e. z Beikthano zbudowano z cegły Nieopodal zbudowano stupę i świątynię, która jest architektonicznie identyczna z buddyjskimi klasztorami w Nagarjunakonda, wielkiego buddyjskiego centrum południowych Indii..Pyus zaczęli wznosić budowle z cegły około drugiego wieku n.e. Używane w konstrukcji filarów i sal cegły były dokładnie takich samych wymiarów jak te używane za czasów Imperatora Asoki w Indiach. Jednak cegła użyta do budowy klasztoru w Beikthano była gorszej, jakości niż te używane na południu Indii. Budowa tak ogromnego klasztoru jak ten w Beikthano wskazuje, że buddyzm musiał być szeroko rozpowszechniony przynajmniej w śród klasy panującej .Nie wiadomo jak długo trwało zakorzenianie się buddyzmu, aby stał się dominujący w śród Pyu. Historycy zakładają, że pierwsze kontakty z religijnymi centrami w Indiach założonymi przez Askoke miały miejsce w drugim wieku n.e.. Pomimo indyjskich wpływów w tworzonej architekturze, technika i materiał użyty przy wznoszeniu budowli wskazuje, że wznosili je miejscowi rzemieślnicy i architekci. Wykopaliska wskazują, że Pyu posiadali własną architekturę, która rozwinęła się niezależnie od wpływów indyjskich. Buddyzm Theravada znalazł urodzajną ziemię w tej wysoce rozwiniętej cywilizacji. W tamtym czasie cywilizacja Pyu o wiele bardziej wyprzedzała cywilizację Mon. Miasta Pyu odkryte dookoła Prome są najwcześniejszymi miastami w Azji południowo - wschodniej. Informacja, którą mamy o religii u ludów Mon i społeczeństwach Pyu w pierwszych czterech wiekach n.e. jest niewielka. Jednakże, od piątego wieku, wraz z rozwojem religijnej działalności w regionie, informację stają się bardziej kompletne.

Działaność Acariya Buddhaghosa

Historyczna tradycja Myanmar, jako datę religijnego ożywienia podaje czas życia znanego buddyjskiego uczonego, Acariya Buddhaghosa.

Buddhaghosa był największym komentatorem buddyjskich tekstów w języku Pali Visuddhimagga i komentarze do kanonu jego autorstwa traktowane są, jako pisma autorytatywne przez uczonych Theravada. Kroniki Myanmar utrzymują, że Buddhaghosa pochodził z ludu Mon i mieszkał w Thaton. Jego powrót z Sri Lanki, z pismami Pali, komentarzami i gramatycznymi pracami, dały świeży impet buddyzmowi. Jednak współcześni historycy poddają w wątpliwość pochodzenie Buddhaghosa z Birmy, a czasami nawet twierdzą, że taka postać w ogóle istniała. Wbrew tym twierdzeniom birmańska tradycja potwierdza, iż Buddhaghosa pochodził z Thaton Również Syngaleskie kroniki oddają specjalne miejsce dla Buddhaghosa datując jego żywot i działalność w połowie piątego wieku. Chociaż Buddhaghosa spędził większość aktywnego życia zawodowego na Sri Lance, jest również związany z rozwojem buddyzmu Theravada w Południowych Indiach i rozkwitem takich ważnych centrów jak Kancipura i Uragapuram, które współpracowały z Prome i Thaton. Dowód tego związku można znaleźć w archeologicznych odkryciach w okolicy Prome, gdzie odkryto wyryte w złocie pokrywającym kamień literaturę Pali, napisaną w języku Kadambe używanym w piątym i szósty wieku w południowych Indiach. Ogólnie biorąc Birma ma ważne przesłanki dla potwierdzenia związku z Buddhaghosa. Co prawda nie jest możliwe, aby dzisiaj udowodnić, że rzeczywiście urodził się w Birmie lub, że odwiedził ten kraj, ale niezaprzeczalnym faktem jest jego ogromny wpływ na rozwój buddyzmu w Dolnej Birmie.

Buddyzm w Dolnej Birmie: V-XI w. n.e.

Od piątego wieku do podboju Dolnego Myanmar przez Królestwo Pagan, istnieje ciągły zapis rozkwitu buddyzmu w królestwach Mon i Pyu. Królestwa Mon są wspomniane w sprawozdaniach z podróży kilku chińskich buddystów oraz pielgrzymów.Mowa jest o nich również w chińskich rocznikach. W piątym wieku Thaton i Pegu ( Pago) po raz pierwszy wspomniane jest w buddyjskiej literaturze i komentarzach Miasta te wymieniono jak duże buddyjskie centra nauki. Nie oznacza to jednak, że buddyzm przyjmował się bez oporu oraz, że nie był zwalczany. Król Pago, zwany Tissa porzucił nauki Buddy i zaczął praktykować braminizm. Zaczął też prześladować buddystów i niszczyć wizerunki Buddy, które kazał wrzucać do rowów. Pobożna buddyjska dziewczyna, córka kupców zaczęła zbierać wizerunki Buddy, aby potem je obmyć i oddać im cześć. Król nie mógł tolerować takiego wyzwania i kazał ją stracić. Wtedy jednak okazało się, że jego rozkaz nie mógł zostać wykonany w żaden sposób. Słonie nie chciały jej stratować, a ogień podpalonego stosu nie imał się jej ciała. W końcu król, zaintrygowany przez te zdarzenia, zażądał od dziewczyny dokonania cudu. Wtedy dziewczyna sprawiła, że osiem posągów Buddy uleciało do nieba. Gdy Król zobaczył na własne oczy ten cud, przyjął nauki Buddy, a dziewczynę wyniósł do rangi pierwszej królowej. Dotychczasowe, archeologiczne odkrycia ruin dawnych miast ludu Mon w Myanmar są wątłe, ale w P'ong Tuk, w południowej Tajlandii odkryto miasto Mon z pierwszego tysiąclecie n.e.,. Wykopaliska odkryły konstrukcję kilku budynków. Resztki posadzek i fragmenty kolumn przypominają Vihan w Anuradhapura na Sri Lance.Plan innego budynku wskazuje na stupę. Znalezione posągi są indyjskiego pochodzenia i datują się na okres Gupta ( 320 - 600 n.e.). W tamtym czasie buddyzm Theravada rozkwitał już szeroko w kulturze Mon, Dvaravati i Thaton. Cywilizacja Mon w Tajlandii nie przeżyła najazdu Khmerów w jedenastym wieku, którzy czcili hinduskich bogów. W Birmie królestwo Mon zostało zdobyte przez Królestwo Pagan. Ludy Myanmar raczej chętnie przyjmowały kulturę Mon wraz z religią Odmiennie było w przypadku Khmerów, którzy jako Hindusi w najlepszym wypadku tolerowali religię i kulturę podbitych regionów. Kultura Pyu z tamtego okresu jest dobrze udokumentowana, a to z powodu archeologicznych odkryć, w Muanggan, małej wsi blisko starożytnych ruin Hmawza. Znaleziono tam doskonale zachowane inskrypcje wyryte na złocie. Te inskrypcje ujawniają trzy teksty: wiersze powiedziane przez Assaji do Sariputta, listę Abhidhamma, wzór uwielbienia Buddy, Dhamma i Sangha. W tym sam miejscu, odkryto złotą księgę, która takie teksty takie jak paticca - samuppada, vipassana – nanas, Abhidhamma i Znaleziono również inne pisma buddyjskie. Język użyty w tych w tych dokumentach jest identyczny z językiem używanym do scenariuszy użytych w południowych Indiach w okresie od III do VI w. n e.. W Hmawza znaleziono również rzeźby, które przedstawiają albo samego Buddę albo sceny od jego życia, na przykład, narodziny Buddy, oswajanie dzikiego słonia Nalagiri. Rzeźby są w stylu rzeźb z Amaravati, centrum buddyjskiej nauki w Południowych Indiach. Odkopano również pozostałości świątyni Brahmy, oraz miejsca kultu buddyzmu Mahayana pochodzącego ze wschodu Indii Te odkrycia wskazują, że w tamtym czasie w rejonie tym istniało obok siebie wiele nurtów religijnych jednak Theravada był najsilniejszy, za przyczyną pobliskiego ośrodka w Sri Ksetra, głównego miasta Pyu. Język używany przez Pyu w tekstach dowodzi silnych związków z buddyjskimi królestwami w Południowych Indiach bardziej niż z Sri Lanką. Można zostać przypuszczać, że bhikkhus z Deccan i innych regionów południowych Indii byli nauczycielami Mon i Pyu, zarówno w religijnych sprawach jak również w sztuce i naukach.

... cdn (w trakcie opracowania)

zlóz zamówienie droga e-mail
Aktualnosci
Z okazji święta Thadingyut Bank Birmy wyemitował nowy banknot o nomianle 5000kyat